Bep Engelberts was een Nederlandse verpleegkundige en organisatieverpleegkundige die zich onderscheidde door buitengewone toewijding, vooral tijdens haar werk in Nederlands-Indië en het Japanse interneringskamp Kramat. Ze werd opgeleid in Amsterdam en specialiseerde zich in kraamzorg en verpleging. Vanaf 1924 werkte ze in zendingsziekenhuizen op Java, waar ze jonge Javaanse meisjes en jongens opleidde tot verpleegkundigen en poliklinieken opzette.

Tijdens de Japanse bezetting werd ze geïnterneerd in Kramat, waar ze samen met een collega een noodhospitaal oprichtte en leiding gaf aan de zorg voor de kampbewoners. Na de oorlog hervatte ze haar werk als directrice in ziekenhuizen in Batavia en Rotterdam, onder andere het Havenziekenhuis, waar ze de verpleegkundige opleidingen en tropencursussen organiseerde. Voor haar verdiensten ontving ze de Ridderorde van Oranje-Nassau en de Florence Nightingale Medaille, de hoogste internationale onderscheiding voor verpleegkundigen.

Waarom belangrijk:
Bep Engelberts was een pionier in verpleegkundige organisatie en opleiding, zowel in Nederlands-Indië als in Nederland. Ze toonde uitzonderlijke moed en leiderschap onder extreme omstandigheden, en heeft blijvende invloed gehad op verpleegopleidingen, waaronder de oprichting van de Zuster Engelberts Stichting in Rotterdam.