Anna Polak, geboren in Rotterdam in een liberaal-joods intellectueel gezin, bleef ongehuwd. Ze volgde geen universitaire studie, maar ontwikkelde zich via zelfstudie en sociaal werk tot een vooraanstaande feministe en sociaal hervormster. Haar werk richtte zich op vrouwenarbeid en economische onafhankelijkheid van vrouwen. Ze was actief betrokken bij de Nationale Tentoonstelling van Vrouwenarbeid (1898) en publiceerde in 1902 Vrouwenwerk in Nederland.

Polak werd in 1908 directrice van het Nationaal Bureau voor Vrouwenarbeid (NBV) in Den Haag, waar zij tientallen jaren onderzoek deed naar vrouwenarbeid, beroepskeuzevoorlichting verzorgde en brochures en artikelen publiceerde. Zij introduceerde revolutionaire ideeën over economische onafhankelijkheid van vrouwen en streed tegen discriminatie op de arbeidsmarkt, onder meer tegen het ontslag van rijksambtenaressen bij hun huwelijk (1924). Anna Polak bekleedde internationaal erkenning: in 1920 voorzitster van de Trades and Professions Committee van de Internationale Vrouwenraad en lid van het Comité d'Experts pour le Travail féminin van het Internationaal Arbeidsbureau (ILO) in 1932. Voor haar verdiensten werd ze in 1926 Officier in de Orde van Oranje-Nassau.

In haar laatste jaren trad haar gezondheid achteruit. Ze werd in 1941 opgenomen in de psychiatrische inrichting Oud-Rosenburg in Den Haag en kort daarna, in februari 1943, gedeporteerd naar Auschwitz-Birkenau, waar zij onmiddellijk na aankomst werd vermoord.